TURKOT

FRANKOŃSKI

 

Pochodzenie: Górna Frankonia i graniczące obszary Turyngii. Nazwa niemiecka: Fränkische Trommeltaube.

Wrażenie ogólne: Gołąb mocny, o silnej szyi, niskiej postawie, lekko opadającym tułowiu, gładkonogi, z gęsto upierzoną koronką i goździkiem.

 

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:	Silna, szeroka i płaska, ze stosunkowo płaskim czołem. Gęsto upierzona koronka, szeroka, postawiona na sztorc, bez luk, po bokach bez rozet, pióra w tylnej części koronki także zwarte, wysoko usadowiony rowek między koronką a piórami szyi, pióra na przedniej części koronki utrzymywane w pionie przez pióra na ciemieniu (koronka nie jest pusta, w rodzaju koronki muszelkowej). Goździk bogaty w pióra, o owalnym kształcie, zwarty możliwie z wszystkich stron, opadający z przodu na dziób, zakrywający dobrze woskówki; wymagane pod goździkiem małe pióra podnoszące goździk, w celu uniknięcia tzw. zwisającego goździka.
Oczy:	Ciemne u białych, żółtogrochowych, sercatych i siodłatych, u pozostałych – pomarańczowe.
Brwi:	Wąskie, w zależności od koloru głowy od jasnych aż po ciemnoszare.
Dziób:	Średniej długości, ciemny, a nawet czarny u ciemno upierzonych; rogowy u młynarzy, skowronkowatych, niebieskopłowych i grochowych niebieskopłowych, jasny u jasny u gołębi o jasnym upierzeniu, sercatych i siodłatych. U czerwonych dopuszcza się dziób z delikatnym nalotem. U ciemno upierzonych sercatych i siodłatych dopuszcza się ciemno zabarwioną dolną część dzioba.
Szyja:	Krótka i silna.
Pierś:	Szeroka, wysunięta do przodu.
Plecy:	Szerokie, lekko opadające.
Skrzydła:	Mocne i szerokie, nie sięgają końca ogona.
Ogon:	Z szerokimi piórami, lotki tylko trochę podniesione, lekko opadający i tworzący plecami jedną linię.
Nogi:	Dosyć krótkie, uda możliwie niewidoczne, nogi nieopierzone.
Upierzenie:	Dobrze rozwinięte, przylegające, ale nie za bardzo sprężyste.

Rodzaje kolorów:

Biały, czarny, czerwony, żółty, niebieski bez lub z czarnymi pasami, grochowy niebieski, niebieskopłowy bez lub z ciemnymi pasami, czerwonopłowy, żółtopłowy, grochowy niebieskopłowy, grochowy czerwonopłowy, grochowy żółtopłowy, jasny (młynarz) bez lub z ciemnymi pasami, skowronkowaty, grochowożółty, niebieski szymel z czarnymi pasami;

białogłowe: czarny, czerwony, żółty, niebieski, na skrzydłach z różą lub bez; tygrysowaty i srokaty: czarny, czerwony, żółty i niebieski;

białotarczowe: czarny, czerwony i żółty;

siodłate i z kolorowymi tarczami: czarny, niebieski, czerwony, żółty, grochowy niebieski, jasny (młynarz) i grochowy niebieskopłowy. 

 

Kolor i rysunek:

Kolor czarny, czerwony i żółty nasycony; niebieski, niebieskopłowy oraz jasny (młynarz) czysty bez rdzawego nalotu i nierównomiernie rozłożonego koloru; pasy czyste, nie za szerokie i biegnące za blisko siebie.

Grochowe i skowronkowate możliwie z równomiernie i zdecydowanie rozłożonym rysunkiem.

Jasne (młynarze) i skowronkowate mają piersi w kolorze ochry, który rozciąga się ku górze i w kierunku brzucha.

Żółtogrochowe mają lśniąco żółtą szyję, piersi oraz pasy. Biel na głowie sięga delikatnie na upierzenie szyi. Upierzenie na tarczach skrzydeł, brzucha, pleców i ogona koloru kości słoniowej. U samic dopuszczalny jest nieco szary nalot na piersiach.

Białogłowe mają białe pióra na głowie, przenikające podstawowe upierzenie i białą różę na skrzydłach w okolicy ramienia.

U tygrysowatych kolorowe są lotki pierwszego rzędu, ogon, pierś (dopuszczalny jest delikatny rysunek tygrysi), pozostałe upierzenie jest regularnie kolorowe i białe.

Srokate powinny mieć na białym tle równomiernie rozłożony rysunek. Lotki i ogon mogą być białe. Gołębie, które mają tylko pojedyncze białe lub kolorowe pióra należy zaliczyć do tygrysowatych, a nie do srokatych.

U białotarczowych nie mogą być całe plecy białe. Tarcze skrzydeł są całkowicie białe od trzecich lotek drugiego rzędu. Pozostałe upierzenie jest kolorowe. U gołębi młodych dopuszcza się nieco kolorowych piór w tarczy skrzydła.

U siodłatych kolorowe są: koronka, tylna część szyi, ramiona, pierś oraz ogon (należy dążyć do tego, aby także pióra pokrywowe i klin były kolorowe), policzki poniżej oczu, biała jest zaś głowa, przednia część szyi, skrzydła, dolna część piersi i plecy.

U siodłatych z kolorowymi tarczami barwne są tarcze skrzydeł, białych zaś jest od 8 do 14 lotek, pióra łokcia. Dopuszcza się białe pióra łokcia. Pozostałe upierzenie jest identyczne z siodłatymi.

Podczas oceny siodłatych oraz siodłatych z kolorowymi tarczami dopuszcza się łagodną ocenę. 

Duże błędy:

Słaby i wysoko usytuowany korpus; za długa i smukła szyja; za długi korpus, ubogie upierzenie pleców; lotki w kształcie szabli; wąska i wysklepiona głowa; wąska, krzywa, z brakami oraz za głęboko osadzona koronka, wyraźnie dostrzegalne rozety; zwisający, jakby przycięty goździk oraz ograniczone pole widzenia; upierzone nogi; rzadkie pióra w koronce i na piersi; rażące braki w kolorze i rysunku, jak również inny kolor u jednolicie kolorowych.

 

Uwagi do oceny:

 

Ogólny wygląd – budowa korpusu, postawa – koronka i goździk – kolor i rysunek.

 

 

 

Grupa VI Turkoty

Obrączka numer 8

Wydanie 2007