TURKOT

NIEMIECKI

JEDNOCZUBY

Pochodzenie:

Wyhodowany w Saksonii i Turyngii z turkotów niemieckich dwuczubych i polnych gołębi kolorowych.

Wrażenie ogólne:

Mocny gołąb, stojący prawie w poziomie, z bogato upierzonym goździkiem zakrywającym część czoła i dziób, o dużych i pełnych łapciach z sępimi piórami.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:	Nie tak mocna jak u turkota dwuczubego. Goździk bogato upierzony o kształcie owalnym z wszystkich stron, możliwie zwarty, którego przednia część przykrywa woskówki dziobowe. Wymagane jest aby goździk miał trochę podbudowy co zapobiega jego obwieszaniu.
Oczy:	Ciemnopomarańczowe, u czerwonych i o jasno upierzonych dozwolona jest tęczówka trochę jaśniejsza, u białych i groszkowo -żółtych są ciemne, u pstrych z przewagą bieli na głowie są ciemne ,a u gołębi z przewagą na głowie koloru ciemnego są pomarańczowe.
Brew:	Wąska, cielista do ciemnej w zależności od koloru upierzenia.
Dziób:	Średniej długości, ciemny do czarnego przy ciemnych kolorach upierzenia, jasny przy jasnych kolorach, rogowy przy kolorach płowych i grochach. U czerwonych dopuszcza się małą muszkę na końcu dzioba.
Szyja:	Pełna przy wyjściu z piersi i ramion, robi wrażenie smukłej i troszkę dłuższej niż u dwuczubego, podgardle jest dobrze wykrojone.
Pierś:	Głęboko osadzona, szeroka i wypukła.
Plecy:	Szerokie, długie, lekko opadające.
Skrzydła:	Mocne, smukłe, nie sięgające końca ogona, dobrze przykrywające plecy.
Ogon:	Długi z szerokimi sterówkami.
Nogi:	Krótkie o gęstych i długich łapciach bez prześwitów. Opierzenie nóg szeroko odstające na zewnątrz łączy się z długimi sępimi piórami, wyrastającymi z ud.
Upierzenie:	Szerokie, możliwie obfite, dobrze przylegające.

Rodzaje kolorów:

Białe, czarne, czerwone, żółte, niebieskie i płowo – niebieskie z czarnymi pasami lub bez pasów. Niebieskie grochy, niebiesko - płowe, czerwono - płowe, żółto - płowe; żółto - płowe, czerwono - płowe, groszkowo - żółte z pasami lub bez; czarne z nakrapianą głową oraz różą albo bez na skrzydłach; tygrysy i pstrokate w kolorze czarnym, czerwonym, żółtym i niebieskim; białopasiaste i z biało – łuskowanymi tarczami skrzydeł w kolorze czarnym, niebieskim, niebiesko - płowym, czerwonym i żółtym.

Kolor i rysunek:

Kolory błyszczące, czyste, nasycone ( czarne z połyskiem zielonkawym) niebieskie i płowe jasne i czyste, nie zasmolone. Pasy czyste, nie za szerokie, nie mogą się łączyć. Grochy z możliwie równomiernym i wyraźnym rysunkiem grochów na skrzydłach, rysunek na plecach i udach dozwolony. Niebiesko – płowe i niebiesko – płowe grochy bez żółtego odcienia na piersi (ochry); czerwone, żółto – płowe i grochy z kolorową głową ( i kolorowym okiem), także ogon, łapcie i lotki muszą być lekko zabarwione. Groszkowo – żółte mają świecący kolor żółty szyi, piersi i pasów. Biała głowa przechodzi delikatnie w żółte upierzenie szyi. Pokrywy skrzydeł, brzuch, ogon są koloru kości słoniowej. Ogon, lotki i łapcie są białe. U samic na piersi i brzuchu dozwolony jest lekki odcień szary.

Z pstrokatymi głowami są czarne z połyskiem – pióra na głowie są przemieszane, kolorowe z białymi, jeżeli są z różą na skrzydle to muszą mieć od 5-10 białych piórek.

Tygrysy mają lotki, ogon, brzuch i łapcie w kolorze, pozostałe upierzenie jest biało-czarne. Pstrokate są na białym tle równomiernie nakrapiane kolorowymi piórkami. Gołębie za mało biało albo za mało kolorowo nakrapiane nie kwalifikują się ani jako tygrysy, ani jako pstrokate.

Biało - pasiaste i biało – łuskowane na tarczach skrzydeł są dość niedawno wyhodowane i przy ocenie należy je traktować łagodniej.

U niebiesko płowych i niebieskich z białymi pasami i biało - łuskowanych białe pasy są lekko czarno obrzeżone.

Duże błędy:

Słaba, wąska figura, zła i za wysoka postawa. Krzywy, podzielony, krótki, obwieszony, ubogi w pióra goździk. Krótka lub gruba szyja. Za krótkie łapcie lub braki – luki w ich upierzeniu. Obwisłe skrzydła, szablowate lotki, odkryte plecy, bardzo luźne upierzenie. Czerwona brew. Matowy kolor upierzenia; niebieski odcień upierzenia u czarnych, czerwonych i żółtych, białe plecy u niebieskich i ich odmian. Trzeci pas na skrzydłach, u groszkowo – żółtych biały śliniak; zasmolone pokrywy skrzydeł; nieczysty kolor na górnej części szyi; zbyt ciemny kolor niebieski na piersi i brzuchu – szczególnie u samców. U tygrysowatych i pstrych bardzo nieregularny rysunek.

Uwagi do oceny:

Budowa figury – postawa – ułożenie piór w goździku – opierzenie nóg – kolor i rysunek – kolor oczu i dzioba – ogólny wygląd.

Grupa VI Turkoty

Obrączka numer 12

Wydanie 2001