TURKOT ARABSKI
Pochodzenie:
Udomowiona odmiana turkotów skalnych z Arabii
Saudyjskiej (Mekka).
Wrażenie ogólne:
Wielkości i kształtu małego gołębia polnego; bardzo
żywy temperament ale ufny; o osobliwie brzmiącym turkoczącym głosie który w
taki sposób nie występuje u żadnej innej rasy gołębi.
Wzorzec: cechy rasowości.
|
Głowa: |
Gładka, owalna, stosunkowo mała, prawie jak u
turkawek. |
|
Oczy: |
U wszystkich odmian barwnych są ciemne. |
|
Brew: |
Wąskie, w zależności od koloru upierzenia –szare
do cielistych. |
|
Dziób: |
Średniej długości. U białych koloru cielistego, u
innych rogowego, u gołębi ciemno ubarwionych. dopuszczalna jest ciemna plamka
na końcu dzioba. Woskówki są małe. |
|
Szyja: |
Średniej długości , z jak najlepiej rozwiniętym
podgardlem ( żyła ). |
|
Pierś: |
Średniej szerokości, dobrze zaokrąglona. |
|
Plecy: |
Średniej długości i szerokości, lekko opadające. |
|
Skrzydła: |
Średnio długie, dobrze okrywające grzbiet. |
|
Ogon: |
Średnio długi, dobrze zwarty. |
|
Nogi: |
Średniej długości, nieopierzone, kolor pazurków
taki sam jak dzioba. |
|
Upierzenie: |
Dobrze przylegające. |
Rodzaje kolorów:
Białe, czarne, jasnoniebieskie, ciemnoniebieskie,
niebieskie przydymione ( atłasowe), niebieskie grochy, dominująco czerwone,
płowo-czerwone.
Kolor i rysunek:
Jasno i ciemnoniebieskie są z czarnymi pasami; pstrokate w kolorze czarnym, niebieskim i
czerwonym z jak najbardziej równomiernym rozłożeniem kolorów; jednokolorowe w
czystych barwach; niebieskie atłasowe mają przydymione okrywy skrzydeł i od
ciemnej szyi rozjaśnienia piór na głowie.
Duże błędy:
Bardzo gruba i nieproporcjonalna budowa ciała; duża
i gruba głowa; koronka – czepek lub goździk na głowie; grube brwi; czarny
dziób; brak wydatnego podgardla ( żyła); zwisające skrzydła; otwarty grzbiet;
opierzenie nóg; luźne opierzenie.